is leeg

Door het grote raam kun je zien dat het netjes is opgeleverd. Bezemschoon, heet dat. Al weet ik uit ervaring dat bezemschoon er ook heel anders uit kan zien. Bezemschoon is een rekbaar begrip.
Het naambordje (‘Marjolein en Arvid’) hangt nog bij de bel. Een lelijk, modern lettertype. Op de deur een hardnekkig stickertje, waaruit blijkt dat de bewoners ooit kinderpostzegels hebben gekocht.
Ze woonden maar zo’n vijftig meter verderop, maar ik kende ze niet; Marjolein en Arvid. Wel heb ik een paar maanden geleden geregistreerd dat hun huis te koop stond en op Funda opgezocht wat de vraagprijs was. Dat viel me niet tegen. Dit deel van IJburg is gewild woongebied aan het worden. In een makelaarskrantje las ik zelfs dat ik “aan de goede kant van IJburg” woon. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder aan de goede kant, van wat dan ook heb gewoond.

De woningen in deze straat zijn nog geen drie jaar geleden opgeleverd; lang hebben ze het hier niet uitgehouden. Was de Vinex niet wat ze ervan verwacht hadden? Werden ze gek van de heimachines en het rondwaaiende zand? Misten ze de stad: de kroeg op de hoek en de bioscoop op loopafstand? Of kreeg hij heimwee naar de fjorden in Noorwegen, waar hij -zijn naam doet zoiets vermoeden- is opgegroeid.
Of is er iets naars gebeurd? Financiële tegenslag. Een project dat niet van de grond kwam. Een zwangerschap die niet doorzette of een kinderwens die niet in vervulling bleek te kunnen gaan?
Dat laatste moet een ondraaglijke kwelling zijn, hier in de nieuwbouwwijk. Waar het overgrote deel van de bevolking onder de twee is, de crèches uitpuilen en het consultatiebureau overuren draait. Waar bijna elke dag wel ergens een slinger met “HET IS EEN MEISJE” keihard hangt te klapperen in de wind.

Maar misschien was het eenvoudiger. Vond Marjolein een goeie baan in Groningen. Of zei Arvid op een donderdagavond: Mar, ik heb heel veel van je gehouden maar de afgelopen zes weken is het voor mij welhaast ondraaglijk geworden nog langer aan te zien hoe jij je mes vasthoudt. Dus vertrek ik over een klein half uurtje naar mijn minnares in de 1e Van Der Helststraat, waarheen je -als het je gerieft- mijn post kunt doorsturen. Ik weet dat we plannen hebben om over een jaar of twee een nieuwe bank te kopen en om -als we vijftig zijn- met vervroegd pensioen te gaan en een camping in de Pyreneeën te beginnen , maar de gedachte -Marjolein- om met jou nog wat dan ook te kopen, te beginnen of te delen- vervult me slechts met peilloos diepe weerzin.

Waarna Marjolein het volledige servies naar zijn hoofd gooide, Arvid de bezem ter hand nam en geen van beiden het naambordje nog wilde hebben.