WERK

“Ach laat mijn leven toch bijzonder worden, laat mij in godsnaam niet eindigen als een gewoon mens, in een nieuwbouwwijk, met twee kinderen, een man en elke avond om zes uur de pot op tafel”.
Dat was de strekking van de brieven naar Achterwerk, de kinderrubriek op de achterkant van de VPRO gids, in de tijd dat ik jong was. Ik verslond ze elke week, dit soort wanhoopskreten waren me uit het hart gegrepen.
Ik moet er vaak aan denken als ik hier op herfstige avonden aan kom rijden.

De merendeels vitrageloze ramen nodigen uit tot schaamteloos voyeurisme.
Daar waar een van de tweeverdienders al thuis is, wordt druk geschild, gedopt en ontkurkt. Houten eettafels staan tegen een limoenkleurige wandjes geparkeerd. Een NRC of Volkskrant ligt achteloos opengeslagen. Overal dezelfde slijtvaste keukenkastjes en Ikea kinderstoelen.
Hebben zij die brieven ook gelezen, vroeger? Die mensen die daar onder die vrolijk gekleurde lampekappen zitten? Of sterker nog; hebben ze ze misschien zelf geschreven?.
En hebben zij zich vervolgens ook groots en meeslepend in alle zeven sloten tegelijk gestort? Zich bijkans opgehangen van liefdesverdriet, ergens in een huis aan het Vondelpark, waar de telefoon kapot was en de ijskast leeg?

Zich laten misbruiken in Parijs door een Griekse dna deskundige, die hen meenam naar On the Waterfront en whisky voerde alsof het spawater was?
Ik kijk naar de rug van een vrouw die tracht haar baby zover te krijgen een hap van een oranjeachtig papje te nemen. De rug is moe. De baby ook.
Heeft zij ook ooit een geliefde gehad die naar haar buik wees en zei, als je nog dunner wordt past je milt er niet meer in. Die zei, mijn leven is als zo’n bruidsauto waar iemand blikjes achter gebonden heeft. Die zei; morgen gaan we naar Istanbul, maar nu gaan we slapen.
Ik parkeer de auto aan het eind van de straat en kijk naar binnen. Daar staat mijn man. Hij snijdt een tomaat. Als ik de voordeur opendoe, waait Sesamstraat en kindergeschreeuw me tegemoet. Op de mat ligt de nieuwe Vpro gids. Kwart voor zes; tijd om aan tafel te gaan.
(Eerder verschenen in NRC)